Pałac w Siernikach

Pałac w Siernikach został wzniesiony w latach 1786-88 dla Katarzyny z Raczyńskich Radolińskiej. Od roku 1837 należał do Szułdrzyńskich. Jest niewielki, jego czysto klasycystyczną sylwetkę cechuje spokój, lekkość i wdzięk. Obiekt w większości zbudowany z cegły i otynkowany. Głowice i bazy kolumn oraz pilastry i schody wykonane zostały ze śląskiego piaskowca. Na froncie budynku, nieco wysunięty do przodu i wsparty na czterech kolumnach jońskich, znajduje się portyk z tympanonem, w którego polu umieszczono białą tablicę marmurową z napisem: „SOBIE, SWOIM, PRZYJAŹNI, CZASOWI”. Za portykiem znajduje się wnęka, następnie obszerny westybul i dwukondygnacyjna rotundowa sala balowa. Do wejścia wiodą trzynastostopniowe schody. W fasadzie ogrodowej trójboczny wysunięty ryzalit z łukowato ujętymi drzwiami wejściowymi. Prowadzą do nich dwubiegunowe schody, pod którymi znajduje się zejście do piwnicznej sala terrena. Zwieńczeniem ryzalitu jest ozdobny kartusz, na którym wyryto monogram fundatorki – CR. Dach czterospadowy kryty dachówką z oknami powiekowymi. Wnętrza zachowały pierwotne rozplanowanie. Środek parteru zajmuje wielka, reprezentacyjna sala, okrągła, nakryta spłaszczoną kopułą. Były w niej iluzjonistyczne malowidła, a w kopule wizja nieba z obłokami, w narożnikach dwa proste kominki. Tzw. Sala Biała ozdobiona była sztukateriami, sufity ozdobione były rozetami w kształcie parasola. Na piętrze wnętrza niższe o przeznaczeniu mieszkalnym. Obecnie pałac stanowi własność prywatną.

“Pałac w Siernikach, już przez współczesnych określany mianem arcydzieła, jest najwybitniejszym dziełem klasycystycznej architektury rezydencjonalnej w Wielkopolsce. W dziejach wiejskiej siedziby otwiera nową epokę pałacu-willi, zapoczątkowując długi szereg klasycystycznych siedzib o tym charakterze wybudowanych pod koniec XVIII i na początku XIX wieku. Bezpośrednio odwołują się do niego pałace w Objezierzu,
Racocie, Lewkowie, Pakosławiu i Mchach, a w sposób pośredni wzorują się na nim rezydencje w Śmiełowie, Dobrzycy, Gębicach, a także Lubostroniu.”Zespołowi pałacowemu towarzysza także zabudowania gospodarcze – skupione wokół dwóch dziedzińców po północno-zachodniej stronie alei, oddzielone od pałacu gęstą ścianą drzew. Z obu stron pałacu symetrycznie usytuowane, wzniesione po 1792 roku, początkowo identyczne, dwie oficyny, piętrowe z portykami o dwóch kolumnach. Na trójkątnych frontonach oficyn ozdobna litera R-Radolińskich i herb Szułdrzyńskich. Przy wylocie głównej alei na dziedziniec dwie mniejsze oficynki pałacowe z początku XIX wieku. Kryte dachami naczółkowymi, natomiast wejście ujęte w dwie półkolumienki.