Park pałacowy w Siernikach

Park pałacowy w Siernikach – powstały w końcu XVIII wieku rozciąga się na południowy zachód od pałacu i łączy bezpośrednio z dużym kompleksem leśnym – Lasem Siernickim. Od południowej strony pałac, w jego bezpośrednim sąsiedztwie, znajduje się duży parter trawiasty spadający tarasami w dół ku kanałowi, który przecina park wzdłuż osi północ południe i biegnie w stronę dwóch poprzecznych kanałów odwadniających. Dawny układ parku jest nadal dobrze czytelny. W części parku przed frontem pałacu i w obrębie zabytkowych oficyn przeważa duże rozproszenie drzew. Na uwagę zasługują zabytkowa aleja lipowa, z pomnikową lipą szerokolistną o obwodzie 580 cm,
prowadzącą od bramy wjazdowej na dziedziniec pałacu. Jej skład uzupełniają: jesion wyniosły, wiąz szypułkowy, grab i kasztanowiec. W pobliżu pałacu rosną dwa dęby szypułkowe i kasztanowiec o cechach drzew pomnikowych. Ogółem na terenie parku zarejestrowano 30 gatunków drzew.
Przeważają wśród nich lipy, dęby szypułkowe, kasztanowce, jesiony wyniosłe oraz robinie akacjowe. Wiek drzew waha się od 100 do 200 lat. Krajobrazowy park pałacowy przechodzi w park leśny, na terenie którego znajdują się liczne drzewa pomnikowe. Są to głównie dęby szypułkowe o obwodach ponad 500 cm oraz buki zwyczajne. Położenie Siernik z dala  14 od ruchliwych dróg stwarza korzystne warunki do zachowania naturalnych walorów środowiska. Poza tym park jest wielka oazą zieleni w terenie typowo rolniczym oraz pełni dużą role biocenotyczną i estetyczną.

Comments are closed.